Aira vond herstel na misbruik voor livestreams: ‘Mijn verhaal wordt nog steeds geschreven’

Aira uit de Filipijnen werd als kind jarenlang uitgebuit voor livestreams. “Mijn buurvrouw vertelde me dat ik het niet aan mijn ouders mocht vertellen, en ik geloofde haar. Ik zweeg.” Dankzij de inzet van politie, hulpverleners en IJM vond zij uiteindelijk de weg naar herstel. In haar eigen woorden vertelt ze haar verhaal.

“Mijn jeugd was op veel manieren moeilijk, maar ook waardevol. We hadden thuis heel weinig middelen. Er waren dagen waarop we nauwelijks drie maaltijden per dag konden betalen. Mijn moeder gaf me dan een klein bedrag zodat ik iets kon kopen om mijn honger te stillen. Zelfs als kind voelde ik al de zwaarte van onze situatie.

Toch waren er ook lichtpuntjes. Wanneer ik bij mijn oma verbleef, voelde ik me veilig, geliefd en verzorgd. Zij zorgde ervoor dat ik genoeg te eten had. Ik ging graag met haar mee naar de markt of supermarkt, hopend op een kleine traktatie. Bij haar voelde het leven lichter en hoopvoller.

Toen ik tien jaar oud was, veranderde mijn leven ingrijpend. Ik werd slachtoffer van online seksuele uitbuiting door een buurvrouw, iemand die ons vertrouwen genoot. Het begon toen zij mij geld aanbood in ruil voor foto’s van mij. Op dat moment begreep ik niet wat er gebeurde. Ik wist alleen dat het geld dat zij me gaf iets was wat mijn ouders mij niet konden geven. Daarom zei ik ja.

Ze vertelde me dat ik het niet aan mijn ouders mocht vertellen, en ik geloofde haar. Ik zweeg. 

Twee jaar lang ging het misbruik door. In die periode voelde ik me bang, verward en kwetsbaar. Ik begreep niet volledig wat er gebeurde of hoe ik eraan kon ontsnappen.
Uiteindelijk ging ik bij mijn oma wonen en stopte het misbruik toen ik ongeveer twaalf jaar oud was.

Jaren later, toen ik vijftien was, werd ik door IJM, samen met de politie en maatschappelijk werkers, bevrijd. Aanvankelijk begreep ik niet goed wat er gebeurde, totdat zij mij de foto’s lieten zien.

Toen ik die zag, stortte mijn wereld in. Alle herinneringen die ik had geprobeerd weg te stoppen, kwamen in één keer terug. Het voelde alsof alles om mij heen instortte. Wat mijn hart nog verder brak, was de ontdekking dat ook mijn jongere zusje slachtoffer was geworden van misbruik.

We verbleven anderhalf jaar in een opvanghuis. Mijn weg naar herstel was niet gemakkelijk. Er waren nachten waarin ik niet kon slapen en waarin ik me overweldigd voelde door schaamte, angst en zorgen. Ik herinner me dat ik bad: ‘Waarom ik, Heer? Waarom mijn zusje?’

Ik worstelde met twijfel. Ik vroeg me af waarom God zulke dingen liet gebeuren. Maar zelfs in mijn donkerste momenten begon ik Zijn aanwezigheid te ervaren. Door Bijbelstudies, counseling en therapie voelde ik langzaam Zijn troost. Toen begon ik te begrijpen dat God niet ver weg was, maar juist aanwezig in mijn pijn.

Een Bijbelvers dat mijn houvast werd, is Romeinen 8:28: ‘Wij weten dat voor hen die God liefhebben alle dingen meewerken ten goede...’ Dat vers herinnerde mij eraan dat God zelfs midden in het lijden aan het werk is en genezing en betekenis kan voortbrengen uit pijn.

Na verloop van tijd begon ik een belangrijke waarheid te begrijpen: wat mij was overkomen, was nooit mijn schuld. Ik was slechts een bang en kwetsbaar kind dat probeerde te overleven.

Vandaag de dag zie ik mezelf als een hardwerkende, verantwoordelijke en vastberaden vrouw. Ik ben veerkrachtig, toegewijd en doelgericht. Momenteel werk ik als contentmoderator bij een bedrijf in de business process outsourcing-sector, terwijl ik daarnaast vanuit huis privélessen geef. Twee banen combineren is niet gemakkelijk, maar voor mij is het noodzakelijk geworden.

Een van de meest betekenisvolle aspecten van mijn leven vandaag is dat ik mijn broers en zussen kan ondersteunen in hun opleiding. Nadat mijn oma overleed, werd het leven nog uitdagender en moest ik samen met mijn vader, die als motortaxichauffeur werkt, meer verantwoordelijkheid dragen. Financiële stabiliteit blijft moeilijk, maar ik blijf hard werken omdat mijn familie mijn grootste motivatie is.

Hoopvol ondanks alles
Ondanks alles blijf ik hoopvol. In de afgelopen jaren heb ik mezelf zien groeien op manieren die ik nooit voor mogelijk had gehouden. Ik heb geleerd voor mezelf te kiezen, prioriteit te geven aan wat echt belangrijk is en schuldgevoelens en schaamte los te laten die nooit van mij zijn geweest. Door dichter naar God toe te groeien, vond ik kracht, vrede en herstel.

Als ik tegen mijn jongere zelf zou kunnen spreken, zou ik haar vasthouden en zeggen: ‘Niets van wat er is gebeurd, was jouw schuld. Je bent onschuldig, geliefd en sterker dan je denkt.’

Ik ben ook intens dankbaar voor de mensen om mij heen: mijn familie, mijn partner, mijn vrienden en vooral mijn mede-survivors. Toen ik andere survivors ontmoette, voelde ik mij voor het eerst echt begrepen en veilig. Hun moed inspireerde mij om iemand te worden die ook voor anderen opstaat.

Tegenwoordig ben ik lid en bestuursfunctionaris van het Philippine Survivor Network. Ik deel mijn verhaal omdat ik wil dat anderen weten dat ze niet alleen zijn. Ik weet hoe pijnlijk stilte kan zijn en ik wil anderen aanmoedigen om hun stem te laten horen. Ik spreek niet alleen voor mezelf, maar ook voor mijn jongere zusje en voor survivors die de kracht nog niet hebben gevonden om hun verhaal te delen.

“De moed van mede-survivors inspireerde mij om iemand te worden die ook voor anderen opstaat”

Voor mij betekent gerechtigheid dat survivors een stem krijgen, dat kwetsbare mensen worden beschermd en dat niemand meer in stilte hoeft te lijden. Het gaat om waarheid, verantwoordelijkheid en herstel.”

Tegen degenen die anderen pijn doen, wil ik dit zeggen: de schade die je veroorzaakt verdwijnt niet. Die blijft bij iemand en beïnvloedt zijn of haar leven. Daarom moet er verantwoordelijkheid worden genomen, want geen enkel kind verdient zulk leed.

Aan survivors die in stilte lijden wil ik zeggen: Je bent niet alleen. Niets hiervan is jouw schuld. Je verdient het om veilig te zijn, gehoord te worden en beschermd te worden.

Ik bouw nu aan een toekomst die verder gaat dan mijn verleden. Ik droom van een stabiele, beter betaalde baan waarmee ik mijn broers en zussen volledig kan ondersteunen en hen naar de universiteit kan laten gaan. Ik wil hun kansen geven die wij vroeger niet hadden.

Ik wil ook blijven groeien, verder herstellen, sterker worden in mijn geloof en een leven leiden dat wordt gekenmerkt door vrede en doelgerichtheid. 

Meer dan dat wil ik een betekenisvolle carrière opbouwen waarin ik andere survivors kan helpen. Ik wil mijn pijn omzetten in iets dat hoop, herstel en verandering brengt.
Ik droom van een leven waarin ik iets kan teruggeven aan mijn familie, voor anderen kan opkomen en kan blijven groeien tot de persoon die ik bedoeld ben te worden.

Vandaag sta ik hier niet alleen als survivor, maar als iemand die veerkrachtig, meelevend en moedig is. Iemand die blijft opstaan, niet alleen voor zichzelf, maar ook voor anderen. Ik ben misschien slachtoffer geweest van kwaad, maar ik ben ook een kind van God. En mijn verhaal wordt nog steeds geschreven, vol hoop, herstel en verandering.”